به نام خدا
با سلام
میلاد مولود کعبه , شاه مردان , شیر خدا , مولا علی را به تمام دوستان عزیز تبریک میگویم.
سخنم رو با حدیثی از حضرت امیر آغاز میکنم که فرموده اند هر کس کلمه ای به من بیاموزد مرا بنده ی خود ساخته است.
متاسفانه در چند روز اخیر عده ای از دانشجویان , سخنان ناپسند و هتاکی های تاسف برانگیزی را در این وبلاگ نثار من نمودند. بنده هرگز در مقام پاسخگویی به این افراد بر نخواهم آمد زیرا خود را هم شان با این افراد نمیبینم.
تنها سخنی که با این دوستان دارم این است که به قول معروف من به شما علاقه دارم! اما عصبانیت و ناراحتی و دل خوری شما از من یا هر کس دیگری نباید باعث شود که شما شخصیت خود و خانواده محترمتان را در ملاء عام افشا نمایید. امروز , روز پدر است و اصلا مهم نیست که متاسفانه پدران شما در تربیت شما کوتاهی نموده اند بلکه مهمتر از آن این است که من نگران آینده کشوری هستم که شما پدران فردای آن خواهید بود . از شما دلگیرم اما شکایتی ندارم و مطمئن باشید که بنده این هتاکی ها را به حساب جوانی و عصبانیت افرادی می نویسم که تعداد آنها به تعداد انگشتان یک دست هم نمیرسد و عمیقا به حال خودم ابراز تاسف میکنم. تاسف از این بابت که نتوانستم در مقام استادی به این افراد در مسیر تحصیل و مهم تر از آن در مسیر زندگی کمکی نمایم.
فکر میکنم که میزان انتقاد پذیری من قبلا در همین وبلاگ بررسی و در معرض قضاوت عموم قرار گرفته اما ناچارا اعلام میکنم که برای رعایت شئون دانشجویی و حفظ حرمت بین استاد و دانشجو و رعایت عفت عمومی مجبور هستم که بر خلاف میل باطنی ام سیستم نظرخواهی این وبلاگ را بعد از تقریبا 6 ماه فعالیت , غیر فعال نمایم.
از دوستانی که پیام های تشکر و محبت آمیزشان را از طریق email , پیامک و این وبلاگ بیان نموده اند نیز بسیار متشکرم و باید بگویم که به جز انجام وظایف قانونی و اخلاقی خود کار دیگری انجام نداده ام.
انگار حباب را تماشا کردیم یا رقص سراب را تماشا کردیم
در پرده نه طرحی و نه تصویری بود تنها خود قاب را تماشا کردیم