جای خالی عادل
جاش خالیه!خیلی هم خالیه.
این شب های بی عادل خیلی سخت میگذره.این دوشنبه های طولانی زمستان بدون عادل خیلی کسل کننده شده.
جاش خالیه.خیلی هم خالیه.
دیدن بازی های جام ملت های آسیا بدون شنیدن صدای عادل خیلی سخته.تحمل کردن گزارش های خیابانی هم خیلی سخته.خیلی.خیلی!حتی خیلی سخت تر از تحمل گزارش های آبکی این گزارش گرهای صفر کیلومتر!
جاش خالیه.خیلی هم خالیه.
هم جای صداش خالیه هم جای تصویرش خالیه.
اما جای خالی عادل رو سوالای زیر برام پر میکنه:
1-چند سال باید طول بکشه که گزارش گری با قدرت کلام عادل تربیت بشه؟
2-چند سال باید طول بکشه که برنامه ای مثل نود توی دل مردم جا باز کنه؟
3-چند سال دیگه باید طول بکشه که یه استاد دانشگاه صنعتی شریف توی صدا و سیما مجری بشه؟
4-چند سال دیگه باید طول بکشه تا جواد خیابانی و علیفر باز نشسته بشن؟
5-چندین میلیون بیننده ی برنامه ی نود , دوشنبه شبها , وقتی که نود پخش نمیشه کدوم شبکه رو ترجیح میدن که ببینن؟شبکه های داخلی یا خارجی رو؟
